Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Po raz pierwszy spotkałem Klausa Schreibera z Akwizgranu (Niemcy) na początku 1986 roku, na dwa lata przed jego śmiercią, w miejscowości Budingen w Górnej Hesji. Odkrył on tak zwane zjawisko transwideo iswego czasu stało się ono wielką sensacją. W 1985 roku – przy technicznej pomocy inż. M.Wenzla – z z wykorzystaniem systemu wideo udało mu się p oraz pierwszy zarejestrować obrazy z zaświatów, które ukazały się na ekranie jego monitora po uprzednich transkomunikatach (transaudio) nagranych na taśmie dźwiękowej. Do spotkania doszło w dniu roboczym sesji amatorów zajmujących się wychwytywaniem i utrwalaniem transkomunikatów, zorganizowanej na życzenie Klausa Schreibera przez H.-O.Koninga. Wiedząc że żywo interesuję się transkomunikacją i pragnę odkryć jakieś fizyczne wytłumaczenie tego zjawiska, wcześniej już chciał się ze mną skontaktować. To co usłyszałem od niego podczas długiej rozmowy, wydawało się po prostu dziwaczne – nawet dal zatwardziałych ekspertów od transkomunikacji było to zbyt niewiarygodne. Jednak każdy kto znał tego zrównoważonego skromnego człowieka, podzielił z pewnością moje zdanie, że nie był zdolny do manipulacji, nie miał też skłonności do jakiejkolwiek przesady. Początkowo odkrywał zarejestrowane na taśmie głosy wszystkich zmarłych członków swojej rodziny, a po jakimś czasie otrzymał informację, że wkrótce będzie mógł zobaczyć ich także na wideo. Schreiber przejął inicjatywę i zaczął systematycznie filmować kamerą wideo pracownię w której przeprowadzał eksperymenty. Tą droga jednak nie udało mu się osiągnąć oczekiwanego rezultatu. Pomógł mu dopiero przypadek. Jeden z transgłosów na taśmie wspomniał w swojej wypowiedzi o jakimś lustrze. Uzdolniony parapsychicznie Schreiber rozpoznał w komunikacie ukryty sens, słowo ‘’lustro’’ pojmując jako ‘’odbicie lustrzane’’ co w przekładzie na język techniki wideo oznacza sytuację, w której układy optyczne kamery skierowane są stronę ekranu, a wiec kamera podłączona z odtwarzaczem wideo filmuje samą siebie. W ten sposób można otrzymać ‘’samopożerajacy się system wideo’’ (Senkowski) - przedłużający się w nieskończoność ciąg zwartych jeden w drugim ekranów telewizora. Działanie takiego powielającego się w nieskończoność systemu elektroniczno-optycznego można naśladować za pomocą dwóch zwykłych luster. Kiedy staniemy przed dużym lustrem, trzymając przed sobą drugie, mniejsze , i zwrócimy je w lewo lub w prawo - pod kątem dziesięciu do piętnastu stopni względem jego osi prostopadłej na powierzchni większego lustra pojawia się w nieskończoność seria wizerunków naszej osoby i naszego bezpośredniego otoczenia. Podobnie ma się sprawa z ‘’samopożerającym się systemem wideo’’ Schreibera. Wywołując tego rodzaju zawarte w sobie holograficznie ciąg obrazów, Schreiber musiał dotknąć czegoś co można określić  jako ‘’okno do wyższych światów’’ - przejście do ponadczasowych transobszarów. Początkowo na ekranie prowadzącym do innych wymiarów ukazywały się jedynie dziwne pulsujące, struktury: wirujące spirale i wzory podobne do tych z kalejdoskopu. Był to tylko wstęp do właściwego transkontkatu, do pojawienia się na monitorze zmarłych krewnych Schreibera oraz szeregu osób nie zidentyfikowanych. Zanim to jednak nastąpiło musiało upłynąć jeszcze dużo czasu . Do tego momentu badacz stale odbierał transkomunikaty, zawierające rady dotyczące udoskonalenia urządzeń , jakimi się posługiwał – między innymi wskazówkę, że monitor telewizyjny i system wideo powinny być nastawione na odbiór obrazu czarno-białego. Gd pewnego dania na ekranie ukazał się nagle mały, jaskrawo świecący punkt, cel był już blisko. ‘’Z drugiej strony’’ nadeszło polecenie zatrzymania obrazu w tym miejscu Shreiber wcisnął ‘stop’’ i przewinął taśmę do wskazanego miejsca. W jednej chwili rozpoznał obraz: był to portret jego zmarłej w wieku osiemnastu lat córki Karin. Poruszony do głębi Schreiber rozpłakał się. Jako pierwszemu dane było mu ‘’zrzutować’’ na ekran telewizora obraz osobowości z tamtej strony w wyobrażalnej dal nas formie, a tym samym dowieść, że inna rzeczywistość – czymkolwiek ona jest – faktycznie istnieje.

Zachęcony pierwszym wielkim sukcesem Klasus Schreiber kupi drugi magnetowid, by poprzez kilkakrotne przekopiowanie uzyskać w stop klatce obraz, który mógłby oglądać i analizować przez kilka minut. Z czasem odebrał kolejne motywy i wizerunki, ukryte wśród jasnych i ciemnych wzorów, które rejestrowała jego kamera. Najczęściej byli to jego zmarli krewni, były też portrety osób obcych, które dopiero później udało się zidentyfikować. Pojawiły się jego pierwsza i druga żona, córka , matka z siostrą, a także syn i ojciec ze szwagrem. Ukazywali się różnie. Schreiber odbierał twarze zwrócone do niego bezpośrednio bądź profilem, widział same popiersia albo całe grupy osób, ostro lub niewyraźnie, wizerunki były przy tym różnej wielkości i zależało to zapewne od nastawienia zoomu w kamerze. Schreiber rozróżnia zasadniczo dwa rodzaje obrazów: tak zwane obrazy padające, przedstawiające motyw, który daje się rozpoznać natychmiast, oraz obrazy tworzące się, które pojawiają się zrazu niewyraźne, by dopiero w wyniku pamięciowej analizy nabrać wyrazistości. Szczegóły techniczne całego przedsięwzięcia w sposób wyczerpujący opisane zostały we wzorcowym opracowaniu Instrumentelle Kommunikation autorstwa Ernsta Senkowskiego.

W kilku przypadkach widoczne było także rozpoznawalne otoczenie transosobowości: krajobrazy, rozgwieżdżone niebo, systemy planetarne , wody (np. ‘’rzeka wieczności’’), zwykłe drobne przedmioty oraz inne jawiące się niekiedy jako całkowicie naturalne, szczegóły otoczenia. Wśród znanych osób, które ukazały się na ekranie telewizora Schreibera, znalazły się między innymi, takie osobowości jak: Romy Schneider, Kurt Urgens, Albert Einstein oraz król Ludwik II Bawarski. Podobieństwa, jakie w kilku przypadkach (np. Romy Schneider) występują między tymi spektakularnymi obrazami a istniejącymi zdjęciami lub filmami archiwalnymi, sprawiły, że zaczęto podejrzewać zamierzoną manipulację. Według Senkowskiego, jest to niedopuszczalne, że z tego rodzaju odpowiedzialności wyciąga się wniosek o oszustwie. Oto jego słowa:’’…obraz Romy Schneider, otrzymywane przez Schreibera w wyniku procesu sprzężenia zwrotnego, w ostatniej fazie wykazuje podobieństwo, lecz nie całkowitą identyczność obrazem z jednego z jej filmów (1/25 sek)’’. I dalej:’’ W takich wypadkach zasada przechodzenia ich(informacji lub scen) z jednego obszaru czasoprzestrzennego czasoprzestrzennego drugi jest dal nas niezrozumiała w równym stopniu, co mechanizm dalszego przejmowania struktur osobowościowych, udokumentowanych i dyskutowanych dyskutowanych badaniu przypadków reinkarnacji’’.

-Kobietę zanurzoną w wodzie

-Zachód słońca za rzeką z górami i/lub chmurami w tle

-Ruch fal

-Zarys pasma górskiego (panorama)

-Pasmo górskie (panorama z góry i zbliżenie)

-Statek na rzece, budynki na brzegu

Dwa spośród tych ujęć uznano za obrazy wyemitowane wcześniej przez stację telewizyjną RTL Plus. Według Senkowskiego jednak ich pochodzenie jest niejasne, zważywszy że długość trwania poszczególnych scen zarejestrowanych zarejestrowanych CELT różniła się od tej z audycji telewizyjnej. Należy postawić sobie pytanie, czy przypadkiem to nie sami ‘’zaświatowi’’ sprawcy tego rodzaju filmowanych ‘’plagiatów’’ umyślnie zamieniają czas  ich trwania, by ze szczególną wyrazistością uświadomić nam ich paranormalny charakter. Na pozaczasową egzystencję świadomych osobowości p drugiej stronie naszej rzeczywistości wskazuje również fakt, na który zwrócił moją uwagę Klaus Schreiber podczas naszej pierwszej rozmowy w Budingen. Jego pierwsza żona ukazała mu się przez transwideo w sekwencji następujących po sobie pojedynczych obrazów, które stopniowo sięgały głębiej, aż do czasu jej dzieciństwa. Schneider zachował je w kolejności chronologicznej na jednej ze swoich taśm. Wiele razy oglądałem ten nakręcony jakby w zwolnionym tempie – film, analizując zmiany zachodzące jak gdyby w przyspieszonym czasie, na twarzy transistoty. Kiedy na kilku metrach taśmy wideo obejrzeć można zmieniający się w ciągu całego życia wygląd człowieka, robi to wielkie wrażenie. Nie daje mi spokoju fantastyczna myśl. Gdyby Schreiber mógł wtedy zarejestrować dalsze chronologicznie ukazujące się obrazy, być może udałoby mu się sięgnąć z czasu dzieciństwa żony jeszcze dalej wstecz  - do jej poprzedniego (lub toczącego się równolegle) życia. Czas wydaje się być czymś, co ma znaczenie tylko w naszym czterowymiarowym świecie, w naszym materialnym życiu.

Źródło: Ernest Meckelburg ‘’Wyższy Wymiar’’